این کتاب با بررسی بیش از ۱۰ هزار روایت، روشهای اهلبیت(ع) در پاسخگویی به شبهات را دستهبندی و تحلیل کرده است. نویسنده ضمن تبیین تفاوت شبهه و سؤال، ویژگیهای پاسخگویی، شیوههای پیشگیری و رفع شبهات را همراه با مثال معرفی میکند و با تفکیک حق و باطل، الگویی کاربردی ارائه میدهد.
این پژوهش با روش توصیفیـتحلیلی، «ما» در آیه ششم سوره یس را نافیه و بیانگر انذار نشدن نیاکان قریش میداند. یافتهها نشان میدهد عنوان «نذیر» در قرآن بر مبلغان غیرمعصوم اطلاق نشده و اتمامحجت الهی در غیاب معصومان، تنها با انتقال صحیح و جامع پیام اصیل و تحریفنشده وحی تحقق مییابد.
این پژوهش با هدف پیوند نظر و عمل در تربیت دینی، الگوی «تربیت میدانمحور» را مبتنی بر آموزههای نهجالبلاغه طراحی کرده است. این الگوی پنجلایه شامل مبانی انسانشناختی، اصول راهبردی، ساختهای تربیتی، روشهای اجرایی و مراحل فرآیندی است و بر عمل آگاهانه در زندگی واقعی و پرورش انسانهای مؤمن، مسئول و اثرگذار تأکید دارد.
این پژوهش با رویکرد توصیفیـتحلیلی، روشهای پاسخ به شبهات در سیره اهلبیت(ع) را دستهبندی کرده است. راهبرد اصلی، جداسازی حق از باطل و رد بخش باطل شبهه است. بهرهگیری از مقبولات مخاطب، آشکارسازی تناقضها، رد مبانی شبهه، برهان خلف، تمثیل، ارجاع به محسوسات و احتیاط عقلانی از مهمترین این روشهاست.